ولی زمان

يا مهدي ادركني

مولايم! اعتراف مي كنم كه وجودمان را گناه فرا گرفته

ولي با اين دل زنگار بسته هنگامي كه دعاي عهد تورا

مي خوانيم نا خوداگاه چشمانمان باراني مي شوند براين باوريم

كه شايد در وراي اين زنگارهاي گناه ! ذره ايي هست كه

هنوز تشرهاي بي رحم ظلم وگناه نتوانسته آن را تسخير

كند مهدي جان بميريم براي غربتت كه ظالماني چون ما

اين چنين گستاخانه خطا مي كنند وتو ما را شرمنده نمي كني.

مهدي جان چه سخت است بي تو ماندن در اين دنياي پر هياهو

وچقدر سخت است غروب آسمان جمعه نام تو را گم كردن در اين

روزهاي تاريك و يخي با ما بگو چرا هرگز خاطره ها به تو

نمي رسد. فقط سرودن نام تو لحظه نابي است كه ما از اين

روزها داريم .نمي دانم ايا در روز پرسش به خاطر سرودن نام

تو ما را به بهشت راهي هست.در اين دنياي پر ازرنگ وريا

در روزگاري كه هيچ رد پايي از محبت واحساس پيدا نمي شود

وقصه زندگي فقط قصه بي كسي هاست چشم به راه توييم تا تو

سوار بر اسب سپيد عشق بيايي. تو ستاره دنباله دار بي بديلي

هستي كه اگر بيايد شب هايمان را پر از شور وزيبايي مي كند

وبا حضور سبزش بر زخم هاي درون مرهم مي گذارد .

نمي گويم حضور نداري اما ما ظهورت را مي خواهم . ما عاشقاني

هستيم كه به اميد معشوقمان هر لحظه دعا والتماس مي كنيم اما نمي دانيم

دعاهايمان به كجا مي رود والتماس هايمان را كه مي شنود كه هيچ گاه

براورده نمي شود فقط اميد آمدن تو ما را زنده نگه داشته وباهر بار نفس

كشيدنمان تورا فرياد مي زنيم به اميد آن جمعه دل انگيزي كه تو خواهي امد.

انتظارت را مي كشيم اي گل نرگس.........

وما دوباره زمزمه مي كينم تو همان حس غريبي كه هميشه با مني

تو بهونه ي هر عاشق واسه زنده موندني..................