ولی زمان

سلام براوكه ماهيان قرمزتنگ بلوربه اميد آمدنش

سرود آزادي مي خوانند.تو را سطر به سطر مي نويسيم

به تو بگوييم.گر چه هنوز دل به پاي عشق مي سوزد

اما عاشق روي تواييم همچنان مانده در وصف عشقت

ومنتظر تا بيايي وما را از بيابانهاي تاريك گمراهي به

زيبايي زندگي هدايت كني.مهديا! عاشقانه تورا مي سرايم

وخسته تر از موجي تنها سر به آستان عشقت مي سايم

وقت دلهايمان را از عشق مي انباري ......

نمي دانم كدام حس غريب ما را ازهم جدا مي كند وبه

سوي تو مي كشاند .نفس هايمان سنگين است ونگاهمان

غبار گرفته و هر لحظه چشمانمان باراني است.نمي دانيم

چه مي خواهيم، اين غم دوريت ما را آشفته كرده وهر

لحظه فكر اين كه چرا نمي آيي قلبمان را مي فشارد.

سايه مرگ بر سرمان نشسته وهر لحظه برنزديكي

با توخطي از معصيت فاصله مي اندازد.

كه جان مي دهيم وتورا مي بينيم.ولي اين داغ بردلمان مانده

كه اي كاش كاري هم برايت مي كرديم تا تو نيز ما را

با كلامي آسوده كني .اي كاش مي شنيديم كلامي را

كه از لبان زيبايت مي تراود.